عمريست که من در به درم ای مردم

                                       سوگند به چشمان ترم ای مردم

وقتی سخن از عشق و غزل ميگويند

                                       من از همه بدبخت ترم ای مردم

                                                ...............................................................

امشب به خدا که ريزعلی تب دار است

                                       فانوس به دست کوچه ايثار است 

بايد که تو را يواشکی بوس کنم

                                      تا چشم حسود حادثه بيدار است

                                              ....................................................................

درست اول اين نوبهار عاشق شد

دلم ميان همين گيرو دار عاشق شد

زنی که صاعقه وار آمد و ببادم داد

به يک اشاره دلش بيقرار عاشق شد

به شوق لحظه ديدار اشک می ريزم

دوباره ساعت شماته دار عاشق شد

ببين هماره  دو چشمش ز اشک لبريز است

ستار و تار و ترانه و يار عاشق شد

بس است اين همه  بيهودگی دلم خوش نيست

دوباره شاعر اين روزگار عاشق شد

                                                                                             عبدالله اسفندياری 

                                           .................................................................

هی کوه ...

چادرهای ايل قشقايی کجايند؟!

چند سال آزگار است دنبال رد پايشانم

و جز ردپای اسبان ...

راستی اسب سفيد ؛ که دختر ابرو کمند و گيسو سياه ايل ليلا را می برد را نديدی؟

ليلا دختر بالا بلند ايل

که در خواب و بيداری شنيدمش

صدای شروه زنان ايلياتی می آمد

و بعد صدای زنگوله های گوسفندان ايل که ستار ميزايد 

وصدای لالايی ليلا         لالا   لالا    ...

راستی من کجا و ليلا دختر بالا بلند کوه کجا؟

ليلا دختر شيرهای پاک

دختر ترانه های حماسی

دختر مردان برنو به دست

که نفسهای برنوهاشان اندام شهر را می لرزاند ...!

و من کوه

من ...

زاده ی همجنس بازی جسمهای سيمانی ام

که در قطار زمان روی ريل فساد ميرفتند!

زاده ی مبهم ترين گناه آدميم

که تقدس سيب روحم را می آزارد!

فرزند عصر ماشين

که بوی دود و تعفن و الکل ميدهد

ولی گناه من نبوده کشواد نيستم

هر چه بود گناه چشمهای بانو بود !

خواهرم وقتی هزارمين گيسوش را به هم می بافتند

گفت:

از مادر جز تکه های منفک استخوان

که آنها هم امشب به همخوابگی سگها ميروند چيزی نمانده است

در عمق نفسهاش می خواند: ناف شما را برای هم بريده اند

بايد خودت به کوه بزنی

چه جاده ها برای رسيدن به او در نورديدم

پاهايم آماس کرده آخر اين شهر انتها ندارد

ولی نترسانم کوه ...

من از همه اينها گذشته ام

از شهر٬زمين ٬ زمان ٬خدا

اما نگاه دختر ايلياتی ...

از نگاه او من ٬شهر و اين غولهای سيمانی اش ٬خدا هم فرو می ريزد

نگاه دختر ايلياتی ميدانی؟!

...

چه قدر سکوت

چرا مرا تکرار نميکنی؟

نکند ايل کوچ کرده است؟

نکند مردان شهر يورتشان را گم کرده باشند؟؟؟

اما نه ٬مردان شهر که هيچ٬خدا هم نمی تواند يورت ايل قشقايی را به باد دهد

باشد ميروم به تپه روبرو تکيه ميدهم

و باز انتظار...

ميگذارم اسب سياه آرزوهام چهار نعل به منتهی اليه زمان بتازد

...

حالا کوه...

باد می آيد

ومن ديگر فسيل شده ام

قسمتی از وجود تو سنگ

بارانی اين سنگ را خواهد برد!

شايد...

                                                                                        اميد بلاغتی

                                               .........................................................

تيک تاک ...

تيک تاک...

تيک تاک...

به همين سادگی می گذرد...!

                                                                                                     مصطفی خراسانی